Περιμένοντας τη Δουλσινέα...

Τι συμβαίνει όταν οι ήρωες των μεγάλων λογοτεχνικών έργων αρνούνται να σιωπήσουν; Όταν, έχοντας ξεφύγει από τις σελίδες που τους γέννησαν, αποκτούν δική τους φωνή, δικές τους αγωνίες και δικά τους αναπάντητα ερωτήματα; Στο θεατρικό έργο Περιμένοντας τη Δουλσινέα..., ο Γεώργιος Αλβέρτης ή Τηνιακός - αγγλιστί Tiniakos - τολμά να συνεχίσει τον μύθο του Δον Κιχώτη, όχι ως μια απλή διασκευή του αριστουργήματος του Θερβάντες, αλλά ως μια βαθιά φιλοσοφική συνομιλία με τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο Δον Κιχώτης και ο πιστός του σύντροφος, ο Σάντσο Πάντσα, περιπλανώνται σ' έναν κόσμο που έχει αλλάξει δραματικά. Οι ανεμόμυλοι έχουν δώσει τη θέση τους στους ουρανοξύστες, η πρόοδος μοιάζει να έχει νικήσει τη φαντασία και η τεχνολογία απειλεί να καταπιεί την ανθρώπινη ψυχή. Όμως οι πραγματικοί εχθροί παραμένουν οι ίδιοι η μοναξιά, η υποκρισία, η λήθη, η απώλεια των ιδανικών και η αδυναμία του ανθρώπου να αγαπήσει χωρίς φόβο. Η Δουλσινέα δεν είναι πλέον μόνο μια γυναίκα. Μετατρέπεται σε σύμβολο του ανεκπλήρωτου ονείρου, της αιώνιας αναζήτησης, της χαμένης ομορφιάς που όλοι αναζητούμε χωρίς ποτέ να είμαστε βέβαιοι αν υπάρχει πραγματικά ή αν αποτελεί δημιούργημα της ίδιας μας της ψυχής. Μέσα από πέντε σκηνές, οι δύο ήρωες συνομιλούν για τον έρωτα, τον χρόνο, τη μνήμη, τον θάνατο, τη φιλία, την απογοήτευση, την κοινωνική υποκρισία και τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για νόημα. Ο λόγος άλλοτε γίνεται ποιητικός και λυρικός, άλλοτε σαρκαστικός και χιουμοριστικός, διατηρώντας πάντοτε την ιδιαίτερη ισορροπία ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό που χαρακτήριζε ήδη το έργο του Θερβάντες. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τους δύο εμβληματικούς ήρωες ως καθρέφτη της σύγχρονης κοινωνίας. Η οικολογική καταστροφή, οι πόλεμοι, η αποξένωση των μεγαλουπόλεων, η κατάρρευση των αξιών και η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου περνούν διαρκώς μέσα από τους διαλόγους τους, μετατρέποντας το έργο σε μια στοχαστική αλληγορία για τον πολιτισμό μας. Παράλληλα, το έργο αποτελεί έναν ύμνο στη λογοτεχνία και στη δύναμη της δημιουργίας. Ο Δον Κιχώτης συνομιλεί ακόμη και με τον ίδιο του τον δημιουργό, αναρωτιέται για τη μοίρα του ως λογοτεχνικού ήρωα και διεκδικεί το δικαίωμα να υπάρξει πέρα από τις σελίδες που

Georges Alvertis est né à Potamia en 1951, dans un petit village de Tinos. À l'âge de 8 ans, il est allé à Athènes et a continué ses études primaires et secondaires au Lycée Léonin, puis comme boursier du gouvernement Français il a réussi son bac de Philosophie à l'Académie de Lyon. Par la suite il a continué ses études à La Sorbonne, Paris IV, où il a obtenu sa maîtrise de Lettres Modernes... Rentré à Athènes il fut professeur de Littérature au Lycée Léonin de Néa Smyrni, coordinateur des études françaises des Écoles Franco- Helléniques et Directeur du Lycée de la même École. Il a publié plusieurs livres, des études sur des poètes grecs et français, des albums, des recueils de poésies et des romans, dans les deux langues. En 2004, l'Ambassadeur de France en Grèce M. Bruno Delaye, lui a remis, de la part du gouvernement Français, les insignes de Chevalier de l'Académie des Lettres, pour ses services en faveur de la langue française. Nikolaos Tsilikas