Idük

Gözlerimizi kamastiran, Bogazimizi bir gecede yararak karsimiza dikelmis bu gizemli varlik, Idük... Adi bile sirlarla dolu, Istanbulun sokaklarina gölgesi usulca düsüyor. Ne yöneldigi belli, ne aradigi... Belki de kendisine bile yabanci. Gecenin karanliginda giden son ada vapurunda, pencereden kolunuzu gücbela cikardiginiz sigara molasinda ya da belki de aksam vakti gereksiz yere söylediginiz o ücüncü lahmacunun kendini hararetle hissettirdigi rüyanizda karsiniza cikiveriyor. Sislerin icinde ansizin beliriyor, ardinda sadece merak ve belirsizlik birakarak kayboluyor. Sehre atanmis ama affini dilemeye korkan bir hayalet gibi ne idügü belirsiz bu diklik, kimi icin umut isigi, kimi icinse karanlik bir tehdit. Belki de Idük, sadece kendisini anlayacak birini bekliyor. Ama bir gercek var ki, herkesin dilinde dolasiyor Idük, sadece icimizde beliren bir kutluluk degil, ayni zamanda bambaska bir dünyanin kapisini aralamak isteyen bir hayalin tohumu.
Zaten hepimiz ayni frekanstayiz, güzel düsündügümüz icin evrenin bize hediyesi bu.
Ilayda, 38, Fon Yöneticisi
Bak abi, bu Idük baska kimseye gönderilmedi, anliyo musun Bize geldi bize, Türklere Türkün yurduna
Serhat, 20, Kendi Rizasiyla Issiz
Yabanci Cisim denmesine karsiyim ben efendim bu yapiya. Ne münasebet. Kesinlikle Yerli Cisim denmeli. Pakize, 45, Ev Hanimi