Stöbern
genialokal zum Startbildschirm hinzufügen
Installieren Sie die genialokal App auf Ihrem Startbildschirm für einen schnellen Zugriff und eine komfortable Nutzung.
Installieren Sie die genialokal App auf Ihrem Startbildschirm für einen schnellen Zugriff und eine komfortable Nutzung.
Tippen Sie einfach auf Teilen:
Und dann auf "Zum Home-Bildschirm [+]".
Ihr gewünschter Artikel ist in 0 Buchhandlungen vorrätig - wählen Sie hier eine Buchhandlung in Ihrer Nähe aus:
Nikt niczego nie zakazuje. Nie ma list nazwisk do usunięcia. Nie przychodzi pismo z ministerstwa. Nikt nie wydaje polecenia, którego później można byloby się wyprzec albo przeciwko któremu można byloby zaprotestowac. Są tylko telefony. Pytania partnerów. Sugestie, żeby "przyjrzec się formule". Troska o aktualną wrażliwośc. Zmiana jednego slowa w programie, kolejności nazwisk na plakacie, moderatora, tonu rozmowy. Anna Radecka pracuje w państwowej instytucji zajmującej się literaturą i debatą publiczną. Zna ten świat doskonale. Wie, które zdanie można wyslac, które trzeba zlagodzic i jak znaleźc sformulowanie wystarczająco prawdziwe, by dalo się pod nim podpisac, a zarazem dostatecznie bezpieczne, by przeszlo przez kolejne szczeble akceptacji. Pewnego dnia jedno nazwisko zaczyna jednak ważyc więcej niż inne. Od tej chwili drobne korekty przestają byc wylącznie redakcyjną pracą. Program literacki zaczyna zmieniac się pod wplywem nacisku, którego nikt oficjalnie nie wywiera. Partnerzy regionalni wyczuwają zmianę wcześniej niż centrala. Autorzy próbują ustalic, czy nadal zostali zaproszeni jako pisarze, czy stali się już elementami politycznego rachunku. A Anna odkrywa, że jej największy zawodowy talent - umiejętnośc znajdowania wlaściwych slów - może slużyc zarówno obronie sensu, jak i jego eleganckiemu wygaszaniu. Gdzie kończy się odpowiedzialnośc, a zaczyna konformizm? Czy autocenzura nadal jest cenzurą, jeśli nikt jej nie nakazal? Ile prawdy można usunąc ze zdania, zanim stanie się ono klamstwem? I czy czlowiek pozostający wewnątrz systemu może próbowac go zmieniac, nie stając się jednocześnie jego częścią? "Wersja ostateczna" to wspólczesna powieśc o literaturze i wladzy, o świecie instytucji kultury, o mechanizmach miękkiego nacisku i o języku, który z narzędzia rozmowy potrafi zmienic się w narzędzie kontroli. Nie jest to opowieśc o wielkim buncie. Jest o czymś trudniejszym: o chwili, w której czlowiek musi zdecydowac, ile wlasnego języka gotów jest oddac, aby nadal pozostac przy stole.
